Even een mailtje versturen vanaf je mobiele telefoon, programma’s kijken uit het buitenland via een livestream op je laptop, sms’en, mms’en, even de twitterberichtjes van je vrienden bekijken en je foto’s via je telefoon op hyves gooien. Het lijkt allemaal zo normaal geworden maar toen ik net mijn kamer aan het opruimen was kwam ik het volgende tegen. 

Een certificaat voor Windows ’95! Zo normaal was het zo’n 15 jaar geleden dus nog niet dat je ongeveer alles op de computer kan doen. Zelfs ‘de jeugd’ uit die tijd, waaronder ik dus, heeft alles op de computer moeten leren en er diploma’s voor gehaald. Ik kan me nog herinneren dat ik mijn allereerste werkstukken op de basisschool op een typemachine deed! Een elektrische wel is waar, maar wel eentje waarbij je alles meteen goed moest doen of je kon opnieuw beginnen.

Soms kan ik gewoon niet geloven dat we in zo’n korte tijd zoveel vooruitgang hebben geboekt in de techniek. Ik kan me echt geen leven meer voorstellen zonder computer en internet.

Het thema van Illustration Friday deze week is ‘muddy’. Ik ben er weer mee aan de slag gegaan en dit is het resultaat. Eigenlijk wil ik hem nog een keer in gaan kleuren, dat komt dus misschien nog wel. Hieronder je de verschillende stappen voordat het uiteindelijk dit is geworden! Wat vinden jullie ervan?

Vorige week kreeg ik een hyves berichtje van het theater in mijn woonplaats dat je mee kon doen aan een wedstrijd. De wedstrijd ging over de musical ‘Hairspray’ en hier werden 2x twee kaartjes weggegeven. Het enige dat je hoefde te doen was vertellen wanneer ‘Hairspray’ jouw laatste redmiddel was. Iedereen vertelde natuurlijk een verhaal over fietsen door wind en een ontploft kapsel, maar ik besloot het over een andere boeg te gooien. Door mijn achtergrond op de kunstacademie was een verhaal vertellen niet zo moeilijk. Ik moest namelijk veel tekeningen maken met houtskool en pastelkrijt en dat geeft ongelofelijk veel af. ’Hairspray’ is dan dé oplossing! Even over je tekening sprayen en het is gefixeerd.

Net kreeg ik een berichtje dat ik gewonnen heb!
Woensdag zit ik dus  bij de musical!

Illustration Friday is een website waar iedere vrijdag een nieuw thema op komt te staan. Het is de bedoeling dat je dan een illustratie gaat maken passend binnen het thema. Ik probeer elke week mee te doen, maar dat lukt me vrijwel nooit. Deze week is het me wel weer gelukt, dus hierbij mijn bijdrage op het thema ‘focus‘. Eigenlijk ben ik er niet helemaal tevreden over, maar ach het is maar een spelletje.

http://www.illustrationfriday.com

Op zoek naar inspiratie

Ik ben zo jaloers op mensen die doen wat ze willen doen. Ik wil namelijk ook heel veel doen, alleen doe ik het niet. Iedere dag weer besluit ik om ’s avonds eens niet een uurtje achter mijn computer te kruipen en daarna doelloos TV te gaan kijken, maar illustraties, websites, boeken en schilderijen te gaan maken of vriendinnen te bellen die ik al lang niet meer gesproken heb. Maar toch eindig ik iedere dag achter mijn computer of tv. En al maak ik 100 plannen voor het weekend, de meeste worden verschoven naar de week daarop, en de week daarop, en dáárop. Ik zal blij zijn als de dagen echt zichtbaar langer worden. Als het ’s avonds nog licht is buiten heb ik het idee dat ik 5 uur langer de tijd heb om alles te doen wat ik wil doen! En tot die tijd probeer ik het iedere dag opnieuw.

Hebben jullie hier ook last van? Of ben ik de enige haha?

Normaal gesproken schrik ik niet zo van mensen die ‘asociaal’ bezig zijn. Ik heb bijna 5 jaar in een winkel gewerkt als bijbaantje dus dan is het niet gek meer als mensen bellend aan je kassa komen of alles wat ze laten vallen gewoon lekker laten liggen. Zelf zal ik waarschijnlijk ook wel eens onbewust asociaal gedrag vertonen, maar ik kan me zo niets bedenken waar ik me schuldig aan maak. Als ik mijn iPod op heb staan en ik stap de bus in haal ik altijd beide oortjes uit mijn oren, en als ik iets laat vallen raap ik het gewoon op. Als iedereen maar alles laat liggen is de wereld binnenkort een grote afvalberg! Gisteren was ik in de Efteling en daar zag ik hetvolgende gebeuren:

In de WinterEfteling staan overal door het park grote kampvuren met bankjes zodat je even op kan warmen. Eén kampvuur was niet aangestoken, maar er zaten wat mensen met kindjes op de bankjes hun zojuist gekochte bakjes friet te eten. Op een gegeven moment loopt een van de kindjes (een jaar of 4/5 denk ik) richting het kampvuur en gooit daar haar lege bakje friet op de grond. Beide ouders staan naar het tafereel te kijken, maar doen helemaal NIETS! Als iedereen klaar is met eten lopen ze weer verder en laten het lege frietbakje liggen.

Wat moet er van die kindjes worden als dit hun voorbeeld is? Hoe moeilijk is het om tegen dat kindje te zeggen dat dat niet mag en ze het op moet rapen en in de prullenbak moet gooien? Voor sommige mensen blijkbaar heel erg lastig…

Danielle Kiemel

Mensen zeggen vaak dat je creatief bent als je droomt of linkshandig bent. Nu heb ik een creatief beroep, maar dromen doe ik zelden! Gelukkig ben ik linkshandig en hoef ik me niet helemaal een uitzondering op de regel te voelen haha. Dromen vind ik zo raar! Natuurlijk droom ik wel, tenminste, als ik moet geloven wat de geleerden hierover zeggen:

• Iedereen droomt (ook de mensen die het zich niet kunnen herinneren).
• Per nacht dromen we maar liefst anderhalf tot twee uur lang
• Iedere nacht ongeveer tussen de 5 en 7 dromen
• Per jaar verkeer je dus een volledige maand in dromenland en heb je zo’n 2.000 dromen.
• Over een mensenleven is dat ongeveer 6 jaar en 150.000 dromen.

Maar het is gek dat je ’s ochtends wakker wordt en helemaal niets meer weet van die 8 uur die je in je bed hebt gelegen. De dromen die ik heel af en toe wél weet als ik wakker wordt onthoud ik dan ook erg lang. Het zijn dan vaak ook van die dromen waarvan je had gewild dat ze werkelijkheid waren. Dat je ’s ochtends wakker wordt en echt op zoek gaat naar iets tastbaars uit je leuke droom. Helaas kom ik er dan altijd snel achter dat het niet echt was.

Waar ik dan wel weer heel goed in ben is dagdromen. Vooral als ik na en lange dag in de bus zit en met mijn I-pod op uit het raam zit te staren. Dan kan het goed zijn dat ik een kwartier later net op tijd ‘wakker’ schrik bij de halte waar ik uit moet stappen. Of dat ik op de fiets zit en me gewoon niet meer kan herinneren dat ik een aantal straten al door ben gekomen. En waar ik dan met mijn gedachten zit… tja, dat ben ik meestal weer vergeten als ik ontwaak uit mijn dagdroom.

Twitteren is officieel het woord van 2009 geworden. Ergens zag ik het al wel aankomen, maar eigenlijk snap ik het ook niet. Ik snap namelijk de populariteit van twitter niet helemaal. Waarom zou ik willen weten wat iemand anders op dit moment aan het eten is? Of dat hij of zij net heel hard zijn of haar hoofd gestoten heeft? Of dat het sneeuwt in Friesland? Eigenlijk hoef ik het niet te weten, maar toch ben ik lid geworden van twitter. Gewoon omdat ik, net zoals de rest van de wereld, benieuwd ben naar de levens van anderen.

Maar waar ik me eigenlijk over verbaas is dat er zoveel vrouwen op twitter zitten. De meeste vrouwen die ik ken, waaronder mezelf, hebben namelijk niet genoeg aan 140 tekens om te vertellen wat ze aan het doen zijn! Hoe kan ik nou in die 140 tekens vertellen wat ik de hele dag gedaan heb als ik ’s avonds na het eten weer achter mijn computer kruip? Waarom geen 1.000 tekens? Dan kun je nog eens wat kwijt aan de wereld. Twitter is duidelijk niet uitgevonden door een vrouw. En hoe leuk het ook kan zijn om andermans levens nauw in de gaten te houden, mijn eigen leven twitteren vind ik toch wat minder interessant om tot in detail te delen.

Ik heb nog nooit iets meegemaakt dat zó verschrikkelijk slecht geregeld is! Daarom moet ik hier even mijn frustratie kwijt voordat ik een klachtenbrief naar theater De Tamboer in Hoogeveen ga sturen.

Vorig jaar ben ik naar comedy festival ‘Laughing Matters’ in ’s Hertogenbosch geweest. Dit festival wilde ik al meerdere jaren bezoeken maar telkens kwam er iets tussen. Nu was het dichter bij huis (eerst werd het gehouden in Enschede) en zou ik gaan, wat er ook zou gebeuren. Dit festival was bijzonder geslaagd en ik heb het twee dagen (en nachten) enorm naar mijn zin gehad. Veel shows gezien, gelachen en vooral gefeest tot in de vroege uurtjes. Niet veel later werd bekendgemaakt dat er een soorgelijk festival zou komen in februari 2010. Dit keer in Hoogeveen, een eindje weg dus. Omdat er meer vriendinnen besloten te gaan bestelde ik ook kaarten en zette het vast in mijn agenda. Noorderlach (de naam van het festival) beloofde veel grote namen uit de cabaret wereld waaronder: Op Sterk Water, Jurk, Katinka Polderman, Eric Kollor, Club Melchior en Ernst van der Pasch.

Een paar maanden later ging ik naar een concert van zanger en cabaretier Ernst van der Pasch. Na de show kocht ik een CD en stonden we even te kletsen. Het gesprek ging op een gegeven moment over zijn optreden op Noorderlach, en hij vertelde doodleuk dat hij helemaal niet kon spelen dat weekend omdat hij op reis was. Dit gesprek was in November 2009, en tot de dag van vandaag staat hij in het schema van Noorderlach!!

Maar dat is niet het ergste. Vandaag lag er een brief op de mat met daarin een doodleuke opsomming van fouten die gecompenseerd zouden worden door wat goed nieuws:

• Op Sterk Water komt niet meer spelen
• Katinka Polderman komt niet meer spelen
• Eric Koller komt niet meer spelen
• Jurk komt op vrijdag niet meer, alleen op de zaterdag
• Ernst van der Pasch staat nog steeds op de zaterdag in het schema!

Het goede nieuws: ze beloven 2 afterparty’s met DJ Fluffer (Ruben van der Meer), maar op zaterdag speelt Ruben (samen met Tijl en Ruben Nicolai) zijn voorstelling Club Melchior in Zaandam (bijna 2 uur bij Hoogeveen vandaan). Het is dus maar de vraag of het goede nieuws inderdaad wel klopt, ik zie het niet echt optimistisch in.

Dus… op dit moment is er een comedy festival met wel heeeeel weinig acts op het programma! Je kunt je kaartjes voor OSW en Jurk terugsturen voor 1 februari om je geld terug te krijgen. Ik maak wel eerst een kopie voordat ik straks ook nog een te horen krijg dat mijn kaartjes nooit aangekomen zijn.

Jolies Femme’s

Brrr, als ik alleen al denk aan wat er zich buiten de muren van het huis afspeelt krijg ik al rillingen. De winter is niet echt mijn favoriete tijd van het jaar, maar afgelopen jaren leek het niet zou koud te zijn als deze winter. Vorig jaar bijvoorbeeld, toen heeft het een week lang 18 graden gevroren, maar daar hielt het dan ook wel bij op. Nu is het al sinds half december niet meer boven het 0 punt geweest, en kan ik me bijna niet meer voorstellen hoe de wereld eruit ziet zonder dik pak sneeuw.

Het is dus voor mijn gevoel al té lang, té koud. Ik kan echt helemaal niet tegen kou, en zit dan ook het liefst met een driedubbele laag kleding onder een fleecedekentje met mijn handen om een warme kop thee op de bank. Soms vraag ik me af of ik niet gewoon een reptiel ben… koudbloedig. Dat zou een hoop verklaren in ieder geval!

Koudbloedig betekent dat een organisme zelf geen eigen lichaamswarmte kan produceren.

Juist, daarom heb ik ook altijd een elektrische deken in mijn bedje liggen! Zonder dat ding blijf ik een ijsblokje. Misschien moet ik gewoon niet zo zeuren en gewoon geloven in alle weersvoorspellingen die zeggen dat het volgende week weer boven nul gaat worden. Maar tot de tijd dat het lente begint te worden, de vogeltjes buiten weer gaan fluiten en de blaadjes aan de bomen weer gaan groeien blijf ik zo lang mogelijk binnen.