Archive for the ‘Daily life’ Category

Zoals afgesproken hierbij wat foto’s van Carnaval. Ik ging verkleed als pop want deze spullen had ik nog liggen van de introweek vorig jaar op de kunstacademie. Nog een paar witte beenwarmers gekocht om het wat warmer te maken en echt 10 winkels afgegaan voor knal, knál roze oogschaduw voordat ik die eindelijk gevonden had. Het verkleden en opmaken was vooral ook erg leuk. Helemaal omdat een vriendin hier niet vandaan komt en nog nooit carnaval had gevierd, we moesten haar dus omtoveren haha.

Toen we klaar waren met verkleden zijn we naar de stad gegaan voor de optocht. Helaas vielen er grote gaten tussen de wagens, dus zijn we na een tijdje toch maar een  café op gaan zoeken voor de nodige warme van chocolademelk met baileys! Daarna op de terugweg nog in wat plaatselijke feestjes terecht gekomen waar ook de polonaise niet kon ontbreken. Het was leuk, maar voor mij is 1 dag wel genoeg!

Even een mailtje versturen vanaf je mobiele telefoon, programma’s kijken uit het buitenland via een livestream op je laptop, sms’en, mms’en, even de twitterberichtjes van je vrienden bekijken en je foto’s via je telefoon op hyves gooien. Het lijkt allemaal zo normaal geworden maar toen ik net mijn kamer aan het opruimen was kwam ik het volgende tegen. 

Een certificaat voor Windows ’95! Zo normaal was het zo’n 15 jaar geleden dus nog niet dat je ongeveer alles op de computer kan doen. Zelfs ‘de jeugd’ uit die tijd, waaronder ik dus, heeft alles op de computer moeten leren en er diploma’s voor gehaald. Ik kan me nog herinneren dat ik mijn allereerste werkstukken op de basisschool op een typemachine deed! Een elektrische wel is waar, maar wel eentje waarbij je alles meteen goed moest doen of je kon opnieuw beginnen.

Soms kan ik gewoon niet geloven dat we in zo’n korte tijd zoveel vooruitgang hebben geboekt in de techniek. Ik kan me echt geen leven meer voorstellen zonder computer en internet.

Vorige week kreeg ik een hyves berichtje van het theater in mijn woonplaats dat je mee kon doen aan een wedstrijd. De wedstrijd ging over de musical ‘Hairspray’ en hier werden 2x twee kaartjes weggegeven. Het enige dat je hoefde te doen was vertellen wanneer ‘Hairspray’ jouw laatste redmiddel was. Iedereen vertelde natuurlijk een verhaal over fietsen door wind en een ontploft kapsel, maar ik besloot het over een andere boeg te gooien. Door mijn achtergrond op de kunstacademie was een verhaal vertellen niet zo moeilijk. Ik moest namelijk veel tekeningen maken met houtskool en pastelkrijt en dat geeft ongelofelijk veel af. ’Hairspray’ is dan dé oplossing! Even over je tekening sprayen en het is gefixeerd.

Net kreeg ik een berichtje dat ik gewonnen heb!
Woensdag zit ik dus  bij de musical!

Op zoek naar inspiratie

Ik ben zo jaloers op mensen die doen wat ze willen doen. Ik wil namelijk ook heel veel doen, alleen doe ik het niet. Iedere dag weer besluit ik om ’s avonds eens niet een uurtje achter mijn computer te kruipen en daarna doelloos TV te gaan kijken, maar illustraties, websites, boeken en schilderijen te gaan maken of vriendinnen te bellen die ik al lang niet meer gesproken heb. Maar toch eindig ik iedere dag achter mijn computer of tv. En al maak ik 100 plannen voor het weekend, de meeste worden verschoven naar de week daarop, en de week daarop, en dáárop. Ik zal blij zijn als de dagen echt zichtbaar langer worden. Als het ’s avonds nog licht is buiten heb ik het idee dat ik 5 uur langer de tijd heb om alles te doen wat ik wil doen! En tot die tijd probeer ik het iedere dag opnieuw.

Hebben jullie hier ook last van? Of ben ik de enige haha?

Danielle Kiemel

Mensen zeggen vaak dat je creatief bent als je droomt of linkshandig bent. Nu heb ik een creatief beroep, maar dromen doe ik zelden! Gelukkig ben ik linkshandig en hoef ik me niet helemaal een uitzondering op de regel te voelen haha. Dromen vind ik zo raar! Natuurlijk droom ik wel, tenminste, als ik moet geloven wat de geleerden hierover zeggen:

• Iedereen droomt (ook de mensen die het zich niet kunnen herinneren).
• Per nacht dromen we maar liefst anderhalf tot twee uur lang
• Iedere nacht ongeveer tussen de 5 en 7 dromen
• Per jaar verkeer je dus een volledige maand in dromenland en heb je zo’n 2.000 dromen.
• Over een mensenleven is dat ongeveer 6 jaar en 150.000 dromen.

Maar het is gek dat je ’s ochtends wakker wordt en helemaal niets meer weet van die 8 uur die je in je bed hebt gelegen. De dromen die ik heel af en toe wél weet als ik wakker wordt onthoud ik dan ook erg lang. Het zijn dan vaak ook van die dromen waarvan je had gewild dat ze werkelijkheid waren. Dat je ’s ochtends wakker wordt en echt op zoek gaat naar iets tastbaars uit je leuke droom. Helaas kom ik er dan altijd snel achter dat het niet echt was.

Waar ik dan wel weer heel goed in ben is dagdromen. Vooral als ik na en lange dag in de bus zit en met mijn I-pod op uit het raam zit te staren. Dan kan het goed zijn dat ik een kwartier later net op tijd ‘wakker’ schrik bij de halte waar ik uit moet stappen. Of dat ik op de fiets zit en me gewoon niet meer kan herinneren dat ik een aantal straten al door ben gekomen. En waar ik dan met mijn gedachten zit… tja, dat ben ik meestal weer vergeten als ik ontwaak uit mijn dagdroom.

Twitteren is officieel het woord van 2009 geworden. Ergens zag ik het al wel aankomen, maar eigenlijk snap ik het ook niet. Ik snap namelijk de populariteit van twitter niet helemaal. Waarom zou ik willen weten wat iemand anders op dit moment aan het eten is? Of dat hij of zij net heel hard zijn of haar hoofd gestoten heeft? Of dat het sneeuwt in Friesland? Eigenlijk hoef ik het niet te weten, maar toch ben ik lid geworden van twitter. Gewoon omdat ik, net zoals de rest van de wereld, benieuwd ben naar de levens van anderen.

Maar waar ik me eigenlijk over verbaas is dat er zoveel vrouwen op twitter zitten. De meeste vrouwen die ik ken, waaronder mezelf, hebben namelijk niet genoeg aan 140 tekens om te vertellen wat ze aan het doen zijn! Hoe kan ik nou in die 140 tekens vertellen wat ik de hele dag gedaan heb als ik ’s avonds na het eten weer achter mijn computer kruip? Waarom geen 1.000 tekens? Dan kun je nog eens wat kwijt aan de wereld. Twitter is duidelijk niet uitgevonden door een vrouw. En hoe leuk het ook kan zijn om andermans levens nauw in de gaten te houden, mijn eigen leven twitteren vind ik toch wat minder interessant om tot in detail te delen.

Jolies Femme’s

Brrr, als ik alleen al denk aan wat er zich buiten de muren van het huis afspeelt krijg ik al rillingen. De winter is niet echt mijn favoriete tijd van het jaar, maar afgelopen jaren leek het niet zou koud te zijn als deze winter. Vorig jaar bijvoorbeeld, toen heeft het een week lang 18 graden gevroren, maar daar hielt het dan ook wel bij op. Nu is het al sinds half december niet meer boven het 0 punt geweest, en kan ik me bijna niet meer voorstellen hoe de wereld eruit ziet zonder dik pak sneeuw.

Het is dus voor mijn gevoel al té lang, té koud. Ik kan echt helemaal niet tegen kou, en zit dan ook het liefst met een driedubbele laag kleding onder een fleecedekentje met mijn handen om een warme kop thee op de bank. Soms vraag ik me af of ik niet gewoon een reptiel ben… koudbloedig. Dat zou een hoop verklaren in ieder geval!

Koudbloedig betekent dat een organisme zelf geen eigen lichaamswarmte kan produceren.

Juist, daarom heb ik ook altijd een elektrische deken in mijn bedje liggen! Zonder dat ding blijf ik een ijsblokje. Misschien moet ik gewoon niet zo zeuren en gewoon geloven in alle weersvoorspellingen die zeggen dat het volgende week weer boven nul gaat worden. Maar tot de tijd dat het lente begint te worden, de vogeltjes buiten weer gaan fluiten en de blaadjes aan de bomen weer gaan groeien blijf ik zo lang mogelijk binnen.

Twinkel twinkel kleine ster
boven in de lucht zo ver
zeg mij, zeg mij wat je ziet
Ik zie lichtjes een twee drie
Twinkel twinkel kleine ster
boven in de lucht zo ver

Zodra ik over ‘vroeger’ ga praten voel ik me oud. Toch ga ik me hiertegen verzetten en gewoon een logje over mijn herinneringen aan mijn jonge jaren schrijven. Het is morgen namelijk 6 januari wat voor een kind gelijk staat aan een verkleedpartijtje met liedjes en vooral veel snoepgoed. In mijn gedachten was ik als kind dol op Driekoningen. Mijn moeder haalde de lakens en tafelkleden bij mijn oma vandaan en toverde me om in een ware koning(in).

Gewapend met een lampion en een plastic zak ging ik dan met mijn broertje en/of vriendinnetjes langs de deuren om te zingen. In de hele wijk liepen tientallen groepjes kinderen die hetzelfde deden, en als je liedje in de smaak viel mocht je een snoepje uitkiezen. Niet alleen woonhuizen werden er bezocht, in het bejaardentehuis was er ieder jaar een heuse wedstrijd voor de mooiste koningen en koninginnen. Alle bewoners kwamen dan naar de gezamenlijke ruimte om te luisteren naar de kindjes die kwamen zingen. Toen ik te oud werd om zelf te gaan zingen vond ik het heerlijk om de deur open te doen en snoep uit te delen.

Anno 2010 is er naar mijn idee nog maar weinig over van mijn herinneringen aan Driekoningen. Ik denk dat we blij mogen zijn als er één verdwaalde koning aan de deur staat, en als morgen de bel gaat weet ik voor 99% zeker dat het mijn buurmeisje is. Waarom lijkt deze dag te verdwijnen? Natuurlijk is het een Christelijke feestdag, en zijn er steeds minder mensen echt gelovig, maar Sinterklaas laat toch ook ieder jaar opnieuw miljoenen kinderhartjes sneller kloppen?

Ik zal het maar meteen bekennen… ik heb een haat-liefde verhouding met sneeuw. Mensen om mij heen zullen zeker beamen dat ik door de sneeuw loop als een 80 jarige oma met een uit de kom geschoten heup die bij elke voetstap een tijdje moet bedenken waar ze hem neer zal zetten. Sinds ik afgelopen winter 3x gevallen ben terwijl ik gewoon liep ben ik er wel een beetje bang voor geworden. Gelukkig blijf ik deze winter tot nu toe redelijk staan!

Toen ik vanochtend wakker werd en uit het raam wilde kijken bleek mijn raam opnieuw vol met sneeuw te liggen. Het heeft dus weer gesneeuwt vannacht en er ligt toch wel zo’n 5 centimeter van het zachte koudje goedje. Ik besloot dat ik een sneeuwpop wilde maken en wachtte totdat mijn broertje wakker was. Eenmaal buiten bleek de sneeuw niet echt goed te plakken, en dus konden we niet omhoog bouwen. We zochten een paaltje en bouwde daar onze sneeuwpop tegenaan. Nu maar hopen dat niemand zo grof is om hem omver te trappen, dan denk ik dat die persoon pijn aan z’n voet gaat krijgen als hij het paaltje ontdekt haha. Oh, het is geen standaard sneeuwpop geworden maar een originele inktvis haha.

Hebben jullie nog een sneeuwpop gemaakt?

Het eerste berichtje op mijn splinternieuwe blog, eigenlijk ook mijn eerste echte blog. Toen ik een paar dagen terug nadacht over mijn goede voornemens voor het nieuwe jaar bedacht ik me dat ik wel een blog bij wilde gaan houden. In mijn vrije tijd kan ik dagenlang blogs lezen en zoeken naar leuke blogs. Ik kwam er dan ook snel achter dag er echt onmogelijk veel mensen zijn die een blog hebben, en dus eigenlijk hun leven delen met zo’n beetje iedereen die het maar wil lezen. Wat ik er vooral leuk aan vind is het teruglezen van berichten die je een tijd geleden geschreven hebt. Denk je nu nog steeds zo over dingen, of ben je echt heel erg anders geworden? Anyway, vanaf vandaag begin ik dus een echte blog!

Verder wil ik jullie graag een vrolijk, gezond en liefdevol 2010 toewensen!